Ben ilk kredimi, böyle yağmurlu bir günde, Taksim sokaklarını arşınlayıp Finansbank‘tan almıştım (Siz linke tıklayarak daha zahmetsiz halledebilirsiniz). Neye adım attığım konusunda bir fikrim az çok vardı. Evlenmek üzereydim, aylık ödemesini karşılayabileceğim bir miktar toplu para lazımdı.
Kredimi aldım, belli bir süre ödedim ve elime toplu para geçer geçmez ilk iş kredi borcumu kapadım. Sonra bir kredi daha aldım ve elime geçen ilk toplu para ile onu da kapadım.
Bu korkuyu siz de yaşıyor musunuz?
Halbuki, kredi aldığınızda, birikimleriniz köşede dururken, siz giderlerinizi sabite bağlayarak, yaşamınızı sürdürürsünüz. Ancak ben iki kredi maceramda da faiz ödeyip aslen zarar ederek ana parayı kapatmış oldum. Kredi kullanımı konusundaki alışkanlıklarda çevreme şöyle bir baktığımda bu eğilimin az olmadığını görüyorum. Demek ki hala, kar-zarar hesabına girmektense borçsuz olmayı tercih ediyoruz. Bu borçsuzluk gün sonunda zarar dese bile!
Öyleyse kendime notlar, bu durumdan muzdaripseniz size de:
Kredi kullanırken, uzun vadeli bir işe adım attığınızı bilin, elinize geçen toplu parayı tasarruf için değerlendirin. Zaten ödemeyi göze aldığınız bir meblağı kapatmak için değil.
İlk yıllarda yaptığınız borç sıfırlama, aldığınız ana paranın faizini ödeyip hafifleyeceği dönemleri beklememek anlamına geliyor. Yani zorlu dönemi atlattınız, borçlu psikolojisine girmeye gerek yok. Nitekim, ailemiz ya da yakınlarımız ile aramıza para konusunun girmemesi için mevcut bankalar. Kredi notunuza etkisi yok. Devamsızlıktan kalmıyorsunuz. Hatta mortgage kredisinde, erken ödeme cezası bile mevcut.
Plan, plan, plan… Sanırım yolu plandan geçen herkes bir gün paradan korkmadan, giderlerini yöneterek yaşamayı öğreniyor.
