Paranın tüm kıymetlerin karşılığı olduğu biricik dünyamızda farkediyorum ki, bugün ister kendi aleminizde ister kurum olarak yaşamınızı sürdürürken gelir ile değil de gider ile ilgili kararları doğru vermeniz gerekiyormuş.
Ah dedim, benim sıkıntım işte bu!
Gider kalemlerini lahsada sayabilen muhtemelen Çağlar ve Nihan Erol dışında kimseyi tanımıyorum.
Aylık ve günlük harcamalarını farkındalık içinde sürdüren, zorunlu (must have) ve olsa hoş olurdu (nice to have) listeleri default olarak kafalarında kurulu, üstelik güncellenen insanlar zannımca!
Bu durumda ben ne yaparım? Ben yazarım.
Genç arkadaşlar hiç denk gelmemiş olabilirler ancak duymuşlardır muhakkak, biz ülkecek bir zamanlar, vergi iadesi için fiş yazmak gibi bir mefhuma sahiptik. Öğretmenler öğrencilerine yazdırır, büyükler torunlarına ekstra harçlık verirdi bu iş için. Bir arkadaşım, fiş tomarına bezgin bakarken, ekonomik günlüğümüzü temize çekelim demişti; 1 gün bazen daha bile fazla zaman alırdı. Söylediği ise doğruydu, gün gün yaptığınız masraf kalemleri size nerelerden, hangi saatte, ne aldığınızı en çok neye para harcadığınızı gösterirdi. Bir yılınızın muhasebesi işte!
Şimdi kredi kartı ekstreleri de bunu yapıyor ancak dönüp de koca bir ülkenin evlatları olarak incelediğimiz yok, vergi iadesi hayatımızdan çıktı beri.
Evet ne diyordum, ben yazarım.
Bunu yapabilirim, günlük olarak kaç adımda para harcadığımı, aylık mutlaka cebimden çıkacak paranın ne olduğunu hesabedebilirim. Bu da beni tasarruflu ya da birikim sahibi yapmasa da, giderlerimin kölesi olmaktan çıkarabilir. En azından kazancımın neye gidip neye gitmeyeceğine karar vermiş olurum.
Para sahiden de tüm kıymetlerin üzerinde ve dolanımı kolaylaştırıyor; varlığı ve yokluğunun dereceleri önem taşıyor. Sürekli varlığa kitlenmek değil, konuya “ne kadar yok” ya da “neye yok” ile yaklaşmak gerekiyor.
Karar veren olmanın bir adım ötesinde önemsediğim ise, farkındalık meselesi. Kafanızda yanan her mum, bir yeni fikrin fitili olabilir. Hayırlı inovasyonlar!
